Untitled Document
Anasayfa | Yazarlar | Foto Galeri | Video Galeri | Künye | Reklam | Sitene Ekle | İletişim
REKLAM İLETİŞİM KÜNYE
BİZİ TAKİP EDİN
Kitap MİMOZA SÜRGÜNÜ TESELLİ EDEN KİTAP
 

MİMOZA SÜRGÜNÜ TESELLİ EDEN KİTAP
Mimoza Sürgünü, Nazan Bekiroğlu'nun Ekim 2013'te Timaş Yayınları'dan çıkan deneme tarzındaki son kitabı.
Ekleme Tarihi : 23-11-2013 - 19:07

 

 

NAZAN BEKİROĞLU ve MİMOZA SÜRGÜNÜ ÜZERİNE

Mimoza Sürgünü, Nazan Bekiroğlu'nun Ekim 2013'te Timaş Yayınları'dan çıkan deneme tarzındaki son kitabı. Kitap Kalp Sathı, Defter Kağıdı, Seyahat Albümü, Dünya Yüzü adlı dört ana bölümden oluşuyor. Özellikle Kalp Sathı adlı bölüm Bekiroğlu okurunu bir hayli etkileyeceğe benzer. En azından beni en çok etkileyen bölüm olduğunu söyleyebilirim size. Mimoza Sürgünü, Nerede Kayboldun Sen?,Bir Şey Yazacaktın bu bölümün alt başlıklarından.


 "Mimoza Sürgünü'nden,

'Öyle bir uzağa düştün ki gönlüm
Buna sürgün derler a canım ayrılık değil'

İki mısra kan. Ben bu ezgiyi de bu dizeleri de defalarca dinlemiştim oysa. Ama o zamanlar böyle değildim. Böyle kırılmamıştı dallarım, ceplerim boş, akçelerim geçersiz kalmamıştı. Şimdi işte ilk kez anlar gibi fark ediyorum ki, sürgündeymişim."
diyor Nazan Hanım.

Sürgünlüklerin en güzel teselligahı gibi gelir bana deniz ve gökyüzünün bütünleştiği ufuklar... Bir öte alemin izlerini taşır çünkü. Orada, uzakta, bir yerde/ yersizliktedir işte, vardır ve varlığı tek teselli...Bir gün, elbet bir gün bitecektir bu ayrılık. Vaat edilen zaman gelip çattığında kırılacaktır tüm kilitleri kapıların, bir dönüşü olacaktır her gidişin...

Ve dönüşe dair;

Her ayrılık biraz sürgündü esasen, her gidiş bir yürek bırakmaktı geride ve bir yüreği beraberinde götürmekti.

Döndüğümde, bıraktığım gibi bulmalıydım evimi, camlarını örtmüştüm giderken gözlerini kapar gibi başka gözlere, kapılarını kapatmıştım, emanetleri en iyi muhafaza edene bırakarak takdiri.

Döndüğümde, bıraktığım gibi bulmalıydım her şeyi. Yokluğumda daha bir sessizdi belki ortalık, belki ışıkları yanmıyordu gecelerde ama yine de kutsal bir emaneti taşır gibi, birazdan kapıyı açıp giriverecekmişim gibi, hiç gitmemişim gibi beklemeliydi günlerce.

Kapının önünden geçenler 'Yok!' demeliydi bu sessizliğe bakıp. Bir derin yokluk hissi sarmalıydı her yanı. 'Yine gelecek biliyorum.' demeliydisessizlik, geçip gidenlere aldırmadan, 'Benden geçmez ki...'

Sıcak yaz günlerinde hasretleri soğuturcasına yağmur olarak yağmalıydım camlarıma, herbir damlada içeri dolamayışımı anlatırcasına. Hissetmeliydi en çok ayrı düşmüşlerin gözyaşlarını yağmurlarda. Zamanın bir şekilde akıp gideceğini ve sonbaharın bu yıl o kadar da hüzünlü gelmeyeceğini.

Postacının kapı aralığından attığı mektupları bir özenle, bir özlemle açmalıydı; yüreğim pırpırlanmalıydı. Hızlıca bir okuyup, tüm duyguları anında hissetmeye çalışmalı, sonraki tekrar tekrar okumalarda fark etmediği sözcükleri keşfetmeliydi, her söze yeni, güzel anlamlar  getirmeli ve bir sonraki mektubu beklemeliydi sabırla. Görenler, postacıya sevdalı zannetmeliydi. Her mektup sonrası yine aynı dünyaya dönüp özlem özlem yazmalıydı bir deftere.

Döndüğümde, adıma ithafla bir defter bulmalıydım. Ne kadar çektiysem yazmanın yükünü o kadar -belki daha fazlasıyla- karşılık bulmalıydı.

Döndüğümde, bir köşede yaza yaza tükenmiş defter ve kalemler bulmalıydım. En çok sessizlik birikmiş olmalıydı. Konuşmayan bir dilin dolaşmasına benzer sesler sonra... Gözler anlatmalıydı özlemi ve yokluğu...

Döndüğümde, 'Görmedik onu hiç' demeliydi komşular, 'çıkmadı dışarı', bir derin hüzün kaplamalıydı içimi, korkulu koşarak çıkmalıydım merdivenleri. O kadar çok beklemiş olmalıydı ki, anahtarın çevriliş sesini yanılsama sanıp kolunu kıpırdatamamalıydı, girdiğimde kapıdan içeri,  her odayı bir nefeste dolaşırken ben, görmeliydim onu secdede yüzü kapalı. Sonra kapıya yaslayıp omzumu, seyredalmalıydım dakikalar boyu.

Neden sonra secdeden kaldırdığında başını, inanmak ve inanmamak arasında tereddütlü adımlar atmalı, yine yanılıyorum zannedip geçip gitmeliydi yanımdan. Şaşkın bakmalıydım ardından, bir iki kelam edecek olmalıydım ama boğazımda düğümlenmeliydi sözcükler, yutkunmalı ve ardı sıra gitmeliydim nereye giderse. Güne alışır gibi alışmalıydı tekrar varlığıma ve ben, alışmalıydım varlığına.

Döndüğümde, bıraktığımdan daha hüzünlü ve zengin bulmalıydım evimi, daha olgun ve daha güvenli...

Döndüğümde, 'Yurdum' demeliydi sonra 'hüzünler ektim toprağına, gözyaşlarıyla suladım seni, umutlar hasat edebilmek adına...'
 
"Nerede Kayboldun Sen?'den

Susmuş bir yanardağ. Küllenmiş bir ateş. Akmayan ırmak...
Söylesene, nerede kayboldun sen? Gülden hangi köşe başında vazgeçtin?"

Şikayet mi bu sözcükler? Ne mümkün?
Bekleyişin umut- umutsuzluğunda kalmışların, var ile yokun ortasına düşmüşlerin, acıyan ve acıtan arasında bilincini yitirmişlerin, yaklaşma fiilini andıran öleyazma biçimleri. Hani kalbin atmaz olmaya başladığı anlardan kalma ete kemiğe bürünmüş harfleri ve 'nasıl gidersin'in söz yaşlarıyla sulanmış örtülü ifadeleri. Kaybetmek en çok da yitirilmek istenmeyenin yokluk biçimi değil mi?
 

"Bir Şey Yazacaktın' dan,

Sen, dudağının üzerinde simsiyah bir mürekkep lekesi, şehadet ve orta parmağının arasında da aynı leke. Bir şey yazacaktın. Yazmak istediğinin tam tersini yazdın. Kağıdın başından öyle kalktın. 
'Mümkün' yazacaktın, geriye 'na-mümkün' kaldı.
'Murad' yazacaktın, 'na-murad' kaldı."


Hiç de yabancı değil bu cümleler bize değil mi? Söylemek istediğimiz fakat şu ya da bu sebepten dolayı bir türlü dile getiremediğimiz pek çok şey var. Belki, sonra, ne önemi var,.. diye diye ötelediğimiz ne çok duygu. Hani aslında söylemeye cesaret edemediklerimiz, o klas duruşumuza uygun olmayacağını düşündüklerimiz ve tabiki o şahane gururumuz. Sonra...söylenmemiş tüm sözlerimizin yükünü, o diğerine yükleyişimiz, 'seni seviyorum'u değil de 'seni sevmiştim' leri daha bir rahat dile getirişimiz...Neden? Geçmiş zamandır çünkü, söylenmesi kolay, olumsuz bir durum olduğunda 'zaten ben miş'li geçmişin hikayesinden bahsediyorum' deme pratikliğini taşır değil mi? Nazan Hanım da benimle aynı fikirde olacak ki soruyor:
"Hak ile merhamet arasında ezilen her kibrin , ezenin kalbinde sonsuz üzeri sonsuz yeni bir kibir doğurduğunu hangi cehennem ağzında unuttun?"

Yani, yine güzel anlatmış Nazan Hanım, bir kitabında daha yanıltmadı beni. 

Özgül Çağlayan

www.HaberKültür.Net


Etiketler MİMOZA - SÜRGÜNÜ - TESELLİ - EDEN - KİTAP -
FaceBook ta paylaş
23-11-2013 - 19:07
Kitap
0 Yorum
Haberi Yazdır
DİĞER HABERLER
OSMAN AYTEKİN’İN YENİ ÖYKÜ KİTABI ‘BULUŞMA’ ÇIKTI!
UMUT POSTASI OKUNMAYA HAZIR
AŞKIN KANATLARI BİR ADEM İLE HAVVA HİKAYESİ
HİKAYELERLE KARAKTER EĞİTİMİ MÜMKÜN MÜ?
MİMOZA SÜRGÜNÜ TESELLİ EDEN KİTAP
BİR ÇİFT YÜREK'İN BİZDE ALASI VAR
KİTABA DAVRANMA ZAMANI
ABDÜLHAMİT'İ GERİCİLER DEVİRDİ
OSMAN AYTEKİN'DEN YENİ ROMAN
CUMHURİYET TARİHİ YENİDEN YAZILIYOR
ENDERUNLU VASIF’I NASIL BİLİRDİNİZ?
HACEGAN SULTANLARI YOLUMUZU AYDINLATIYOR
BİR DÜŞ SONRASI SESSİZLİK
YUSUF ASAL'IN ÇILGIN MUCİTLERİ
FİLİSTİN HAKKINDA YANILGILAR
ARKADAŞIM CAMİ ÇOCUKLARIN ÖZEL DOSTU!
SEDAT SEVER'İN ÇOCUK VE EDEBİYAT'I ÜZERİNE
YENİ BİR YAZAR YENİ BİR KİTAP
YAZARLAR HADİSLERİ YORUMLUYOR
EBABİL BİR BAYRAM SEVİNCİDİR
CENGİZ DAĞCI ONLAR DA İNSANDI ÜZERİNE
ERCAN KÖKSAL’IN İKİNCİ ÖYKÜ KİTABI “TERKEDİLEN ÖLܔ KÜN YAYINLARI ARASINDAN ÇIKTI.
DÜNYA TELAŞINA ŞAİRCE BİR BAKIŞ
ÇIRPINIP İÇİNDE DÖNDÜĞÜM DENİZ
 
Untitled Document
ÖZEL RÖPORTAJLAR
 
 
ÖZEL HABERLER
 
Mahmut Bıyıklı ile Kültür Dünyası Akit TV’de Başlıyor
TYB İstanbul Takamul Altanmiah Heyetini Ağırladı
Kemal Tekden TYB İstanbul’daydı
 
HABERKÜLTÜR TV
 
İbn Arabi
Türkiye Yazarlar Birliği'nde Ömer Lütfi METE
Balkan Savaşlarının 100. Yılında Büyük Göç 2
Balkan Savaşlarının 100. Yılında Büyük Göç
 
DERGİ
 
AY VAKTİ'NDE ŞEHRİN FEVERANI VAR!
 
KİTAP
 
OSMAN AYTEKİN’İN YENİ ÖYKÜ KİTABI ‘BULUŞMA’ ÇIKTI!
 
Untitled Document
Hayat Kültür Haber Kültür Şehir Kültür Özel Haber Özel Röportaj Medya Kitap Söyleşi Kültür Dergi Sinema Kültür Sosyal Medya Müzik Kültür Tarih Kültür Tv Kültür Gezi Kültür Radyo Kültür Sufi Kültür Soru Cevap Gazete Kültür
haberkultur.com - Tüm Hakları Saklıdır © 2012
İzinsiz ve Kaynak Gösterilmeden Yayınlanamaz